అమ్మా..ఒక్కసారి వచ్చి వెళ్ళు..

అమ్మాయి ఒక్కతే
త్వరగా వచ్చెయ్ అనేది.

పుస్తకాల చేతులు చూసి
ఇంకా ఎన్నాళ్ళు చదువుతావురా అనేది.

పెరుగన్నం బాగా కలుపుతావురా అంటూ
గోరుముద్దలు తినేది.

నాన్న ఉద్యమ జ్ఞాపకాల్లో కలతిరిగి
కన్నీటి పర్యంతమౌతో
బతుకంతా జనం కోసమే బతికేడు అని కళ్ళు తుడుచుకునేది.

ఇప్పుడు
తుడుచుకోడానికి ఆ కళ్ళూ లేవు.

ముద్ద నోట్లోకి వెళ్లే ప్రతిసారీ
కళ్ళల్లోంచి ఉబికొచ్చే కన్నీళ్లు
అమ్మ పడిన కడగండ్లే.

అమ్మా
యాడుండావే.
గది ఖాళీ చేసెల్లిపోయి
అవిసిపోయే గుండెల్లో రోజూ సద్దు చేస్తుండావ్ గదే

అందరూ
అమ్మ ఫోటోతో పలకరిస్తుంటే,
మమ్మల్ని
దేనికీ కొరగాని మనుషుల్ని చేశావు గదే.
ఓసారి వచ్చి వెళ్ళు
ఆరగారగా ఓ ముద్ద తినెళ్లు.
అమ్మల్లేని లోకం
ఊహించలేకున్నామే తల్లీ!!

-డాక్టర్ నూకతోటి రవికుమార్

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *